Chez le Sheiba

Εσύ

2012-02-01T17:35:00.001+02:00

Σου έχω πει ότι όταν πίνεις δεν θα γράφεις, όταν πίνεις και ακούς μουσική ούτε καν θα σκέφτεσαι να γράψεις, αλλά εσύ εκεί, μια έμμονη ιδέα κολλημένη σαν τον ιντιάνα τζόουνς που κρατιέται από το χείλος του πηγαδιού και πασχίζει να βγει στην επιφάνεια έτσι κι εσύ, θέλεις να βγεις έξω, θέλεις να δεις τον ουρανό, θέλεις το πρόσωπο σου να κρυώσει από τον παγωμένο βοριά και τα μάτια σου να δακρύσουν καθώς τα δέντρα και οι κάδοι των σκουπιδιών περνάνε πλάι σου, διαδέχονται παρκαρισμένα αυτοκίνητα και ανθρώπους που περιμένουν κουρασμένοι στις στάσεις των λεωφορείων και περίπτερα, σκέψεις μεταλλαγμένες από την παραμονή στην αφάνεια και σκέψεις παλιές, που ξανάρχονται τώρα, και θέλουν πάλι πάλι να σου μιλήσουν, θέλουν να σου μιλήσουν εσένα, εσένα που η φαντασία μου σε πήγε μέχρι το φεγγάρι αλλά η πραγματικότητα δε σε μετακίνησε παρά μια-δύο στάσεις του μετρό, εσένα που είμαστε συγκάτοικοι στο δυάρι που είναι το κεφάλι μου, εγώ όντως εδώ και εσύ κάπου εκεί μέσα, πανταχού παρούσα, εκεί στα ψώνια του σούπερ μάρκετ, και εκεί σε κάθε απόφαση, στις νυχτερινές βόλτες και στα νυχτερινά παραπάνω ποτά, σε κάθε τραγούδι και σε κάθε ματιά, σε κάθε χτύπημα του κινητού και σε κάθε ειδοποίηση μηνύματος, μαζί με τον πατέρα μου λέει, στο παλιό του ford escort να έρχεστε να με δείτε, αυτός να σου αφηγείται ιστορίες από τα μικράτα μου και εσύ να αναρωτιέσαι τι στο καλό ακριβώς κάνεις, τα χιλιόμετρα να μεταφράζονται στο χρόνο που απομένει, τα ονόματα που τώρα σημαίνουν κάτι αλλά σύντομα θα βυθιστούν στη λήθη, λέξεις πράγματα ονόματα τοποθεσίες και αντικείμενα, σαν μια τσαλακωμένη εφημερίδα ανάμεσα μας στον καναπέ, θέλεις να φύγουν όλα, όλα, όλα και να μείνει μόνο το γκρι πράσινο πουλόβερ σου που αγγίζει τα γυμνά πλευρά μου, η μύτη σου σαν παιδικό παιχνίδι γαργαλάει και φέρνει βόλτες στο πρόσωπο μου, τα χέρια μου συναντώνται πίσω στα πλευρά σου, τα μαλλιά σου μυρίζουν όλη τη μέρα που πέρασε, τα τσιγάρα σου στον ακάλυπτο και η χθεσινοβραδυνή φροντίδα με την κρέμα κομμωτηρίου και το θόρυβο του σεσσουάρ που πάντα κάποιος διαμαρτύρεται, το άρωμα σου, το άγχος της δουλειάς, το πιάσιμο του αυχένα στις δύσκολες στιγμές των συναντήσεων, η οσμή που παράγεται όταν τρίβεις τα χέρια σου αβέβαιη για το μέλλον, σε αυτά τα μαλλιά βυθίζομαι, κλείνω τα μάτια μου σα να μπω όλος μέσα στην ύπαρξη σου, σε αγγίζω από χιλιόμετρα μακρυά, σε ακούω, σε αισθάνομαι, τη ζέστα σου και τις κοφτές σου αναπνοές, το θρόισμα των ματιών σου και τα ντροπαλά αλλά λαίμαργα χέρια σου, τη σειρά που φόρεσες τα ρούχα σου και το αχνό τρίχωμα που με προσκαλεί σε κάθε γωνιά του κορμιού σου, η Τοσκάνη και το Αυγουστιάτικο φεγγάρι, πότε…πότε…ποτέ??

Κατά βάθος...

2011-09-16T20:11:00.003+03:00

... είναι πολύ λυπηρό. Εγώ στη γωνιά μου και εσύ στη δική σου, και στη μέση τίποτα. Μένει μόνο το όνειρο, η υγρή μεταμεσονύκτια επιθυμία, η ανάσα που δε μπόρεσε να βγει, το χέρι που δεν πρόλαβες να πιάσεις.

Και ξανά και ξανά, η ζωή προχωράει αλλά η υπόσχεση της αγάπης για άλλη μια φορά έμεινε νηστική και απαρηγόρητη, βλέπει κατεβασμένες ταινίες με ανορθόγραφους υπότιτλους και πηγαίνει μετά μανίας στο γυμναστήριο

Θέλω

2010-05-07T01:12:00.002+03:00

να κάτσω σπίτι μου. Και να μη χρειάζεται να τρέχω αριστερά και δεξιά. Υποτίθεται ότι αυτή τη φορά χώρισες για να συγκεντρωθείς σε αυτά που πρέπει να κάνεις, οπότε κάτσε σπίτι και κάνε τα. Μην ξαναγυρνάς, μην ξανασκέφτεσαι, μην ξαναμετανοιώνεις. Κοίτα μπροστά και έλπιζε σε ένα καλύτερο, πιό καθαρό μέλλον

Teardrop

2008-01-15T21:33:00.000+02:00

Μακάρι να μπορούσα να το πώ λυρικότερα, αλλά συνέβη σήμερα το εξής:
Επιτέλους βγήκα στην Αττική Οδό, ο δρόμος σχετικά ελεύθερος. Έβαλα και λίγο νερό στο παρμπρίζ από τους καθαριστήρες, και αυτοί άρχισαν να γυρίζουν αυτόματα. Ταυτόχρονα πίεσα και ένα πλήκτρο στο ραδιο σιντί και άρχισε να παίζει ένα τραγούδι... Ο Τζόνυ Κάς άρχισε να λέει μια ιστορία του, και μια ελάχιστη ροή νερού γλύστρισε από το παρμπρίζ στο τζάμι του οδηγού, σαν το αυτοκίνητο να δάκρυσε

To Just Like Heaven

2006-09-01T23:26:00.000+03:00

ήταν το πρώτο τραγούδι που άκουσα για σένα. Ήταν πρώτη Σεπτέμβρη, μετά από ένα καλοκαίρι που δεν έκανα, ένα απόγευμα από μια μέρα που δεν έζησα παρά μόνο κοντά σου, για κάτι παραπάνω από μία ώρα. Δεν το κατάλαβα ότι το άκουγα για σένα παρά μόνο το πρώτο δευτερόλεπτο που άρχιζε να παίζει. Στο αφιερώνω.
Ελπίζω να μη χρειαστεί ποτέ να σβήσω το κινητό σου από το τηλέφωνο μου, ελπίζω να συνεχίσω να ελπίζω. Ποτέ δεν είχα σκεφτεί να κόψω τα noodles με ένα μεγάλο κόκκινο ψαλίδι και να το κάνω με τρόπο τόσο φυσικό λες και ένα μεγάλο κόκκινο ψαλίδι πρέπει να συνοδεύει πάντα το μεσημεριάτικο τραπέζι μας. Δεν θυμάμαι ούτε μια λέξη από αυτές που μου είπες να θυμάμαι και μπορεί να μη σε δω ποτέ ξανά. Δεν ξέρω αν θα είναι κρίμα και ίσως είναι νωρίς που το προτείνω αλλά θα ήθελα να πάμε κάποια στιγμή στο Άμστερνταμ, να βρούμε ένα σπίτι στο δάσος και να περιθάλπουμε ζώα και τις ελεύθερες μέρες μας να καταπίνουμε αμανίτες. Αλλά προς το παρόν ελπίζω να γυρίσεις.

Μία μπαλλάντα, όπως βγει

2006-07-26T16:51:00.000+03:00

Έμεινα μέσα σε ένα λευκό Audi από τα μέσα Ιουλίου μέχρι
Τέλη Αυγούστου.
Η ζέστη με αποδιοργάνωνε, σε σημείο που έπρεπε να με βάλουν και να με βγάλουν για να μπορέσω να αποδώσω.
Έπαιζα για κάποιο λόγο συνεχώς iron maiden, το πρώτο τραγούδι. Συνεχώς, μετά κατευθείαν στο 3ο τραγούδι που είναι μια unplugged εκτέλεση του dream on, και αυτό συνεχώς συνεχώς συνεχώς. Άλλοι θέλανε άλλα τραγούδια, άλλοι δεν θέλανε καθόλου, ακούγανε ραδιόφωνο (!)
Μετά κάποιος με πήρε μαζί του, και βρέθηκα σε μια Κορόλλα στην Αθήνα. Εκεί με είχανε στο πορτ παγκάζ. Δεν με πείραζε τόσο η ζέστη, έτσι κι αλλιώς είχε περάσει πια το καλοκαίρι, αλλά το ίδιο το πορτπ αγκάζ. Μακρυά από το δρόμο,
Μακρυά από το τιμόνι.
Μετά βρέθηκα σε μια κλειδωμένη αποθήκη, και ο χειμώνας πέρασε σχετικά γρήγορα, παρέα με όρθιες σερφοσανίδες και μια μουχλιασμένη ομπρέλλα για την παραλία, που μου έλεγε ιστορίες πως σε ένα νησί την είχε πάρει ο αέρας και είχε πέσει στη θάλασσα. Λευκός ήλιος, υπόλευκη άμμος, μεσημέρι ατελείωτο σαν αμανές, μελτέμια, 20άχρονα με μπύρες και 30άχρονα με συγκαλλημένα τσιγάρα στη γνωστή παραλία, και αυτή εκεί, να ξεβάφει με κάθε λεπτό που περνούσε.
Όταν ήρθε το καλοκαίρι είχα όλη την όρεξη του κόσμου να βγω πάλι στους δρόμους, αλλά δεν συνέβη. Έμεινα
Εκεί.
Το επόμενο καλοκαίρι ήταν πια αργά. Βγήκα έξω μεν, αλλά ήταν φανερό ότι δεν μπορούσα πια. Κάποιος με κράτησε στα χέρια του με κοίταξε από εδώ, με κοίταξε από εκεί....................................................
Και απλά με πέταξε.

Ω ναι, είναι η μπαλλάντα του αντιγραμμένου_σιντι_που_το_είχε_η_μοίρα_του_να_ξεμένει_σε_νοικιασμένα_αυτοκίνητα

The Jude Law Haiku

2006-07-21T09:19:00.000+03:00

Φέρνω κάτι σε Jude Law
αλλά σε πολύ πιο παχουλό

Μουσική

2006-07-14T10:28:00.000+03:00

Autechre - Confield

Συνέβη ένα βράδυ αργά, σε ένα σκοτεινό κομμάτι της παραλιακής. Η μηχανή του αυτοκινήτου ξαφνικά σταμάτησε, το ραδιόφωνο έσβησε, δεν ακουγόταν κανένας ήχος από τη γύρω περιοχή. Το απόλυτο σκοτάδι και η ησυχία διακόπηκαν ξαφνικά, στην αρχή από ένα υπόκωφο βόμβο που εξελίχθηκε σε διαδοχικούς ήχους που σχεδόν τάραζαν την ατμόσφαιρα σε κύματα. Και μετά το είδα. Ένας δίσκος διαμέτρου μεγαλύτερης από ένα ποδοσφαιρικό στάδιο, πιο σκοτεινός και από την πιο σκοτεινή νύχτα, σταθερός στον επιβλητικό του όγκο στον ουρανό με κίνηση που φαινόταν *Αδιατάρακτη* , σα να μην υπάρχει τίποτα που να μπορεί να την σταματήσει. Μια φωτεινή ακτίνα τύλιξε την Κορόλα μου και εμένα και σύντομα βρεθήκαμε να αιωρούμαστε στο κενό, ανεβαίνοντας κατακόρυφα και πλησιάζοντας συνεχώς το τεράστιο μεταλλικό κοίτος που αιωρούνταν στο σκοτεινό, συννεφιασμένο καιρό της Νότιας Αττικής. Μέσα στο κατασκεύασμα, καμμία επαφή δεν έγινε με κάτι που να θύμιζε έστω και απομακρυσμένα ζωή, αντίθετα φαινόταν να μας κυκλώνουν *διαδικασίες*, αεικίνητες μηχανές τέλεια συντονισμένες μεταξύ τους και αδυσώπητα λειτουργικές, σε δουλειές που το τέλος της μιας με την αρχή της άλλης απαιτούσαν μια πάλη από εμάς για να τις καταλάβουμε. Προσωρινές παύσεις έδιναν τη θέση τους σε οργασμό συνεργιών και μετά πάλι μια μονάχη της να δουλεύει ενώ όλες οι άλλες παρακολουθούσαν και περίμεναν τον ακριβή χρόνο που θα επέμβαιναν. Η παραμονή μας μέσα στη μηχανή πρέπει να κράτησε γύρω στα 72 λεπτά και 30". Οι κάτοχοι της μηχανής κατά τη διάρκεια αυτή μας δώσανε κάποια πράγματα και αποκομήσανε κάποια άλλα.... Μέχρι σήμερα δεν ξέρω τι ακριβώς ήταν αυτά, αλλά τα βράδυα στην παραλιακή το σώμα μου προσμένει το σύγκρυο εκείνης της πρώτης επαφής.

Είμαι...

2006-07-12T18:52:00.000+03:00

τρελά ενθουσιασμένος που απέκτησα το χώρο αυτό. Για του λόγου το αληθές, διατίθεμαι να σπείρω λίγη από τη σοφία μου στις λεωφόρους της πληροφορίας. Το βασικότερο όλων είναι:

Ποτέ, κανείς, πουθενά και επ΄ουδενί δε δημιούργησε σοβαρό password χωρίς τη χρήση γάτας. Τα μόνα αξιόπιστα password δημιουργούνται από τα ροζ πατουσάκια της γάτας, αμέσως αφού τοποθετηθεί από τον προσεκτικό ιδιοκτήτη της πάνω στο πληκτρολόγιο και λίγο πριν διαφύγει ενοχλημένη.

Βρίσκομαι σε θέση να γνωρίζω ότι έχουν υπάρξει προσπάθειες να προσομειωθεί η κίνηση της γάτας πάνω σε πληκτρολόγιο, αλλά το Τεχνητής Νοημοσύνης (ΤΝ) λογισμικό που χρησιμοποιήθηκε, χρησιμοποιούσε διάφορες προφάσεις για να μην πατήσει τα πλήκτρα, εκδηλωνόταν δε κουνόντας το καλώδιο του ποντικιού και κλείνοντας την οθόνη.

Παρόμοια πειράματα που έγιναν με ελέφαντες συνάντησαν την παταγώδη αποτυχία, για λόγους που ποτέ δεν έγιναν γνωστοί

Tώρα που ξεμπερδέψαμε με το βασικότερο όλων, είμαστε έτοιμοι να προχωρήσουμε σε δευτερεύοντες τομείς γνώσεις, συμβουλές και γνώμες. Τα παρακάτω αποστάζουν 35 χρόνια ζωής

Ποτέ μην αγοράζεις πάνω από πέντε δίσκους μεθυσμένος.
Άμα θέλεις πραγματικά κάτι, το σύμπαν θα συνομωτήσει ώστε να στα κάνει μαντάρα.
Άμα ψάχνεις και ψάχνεις και ψάχνεις για να βρεις νόημα στη ζωή μπορεί ενδεχομένως να αποκτήσεις ένα πραγματικά καλό ζευγάρι ηχεία και 5 δίσκους που δεν θα θέλεις να τους αποχωρηστείς ποτέ.
Άμα ψάχνεις και ψάχνεις και ψάχνεις να βρεις αγάπη, μάλλον δεν δίνεις αρκετή.
Κανείς δεν έπαθε τίποτα κακό ποτέ με το να πηγαίνει δύο φορές τη βδομάδα για τέννις.
Είναι της μόδας να είσαι αντι-Μάικροσοφτ. Σκέψου το αυτό.
Τα "τσιγάρα" είναι πασέ, το ίδιο όμως και οι παχνιδομηχανές. Εάν χρειάζεσαι "σταφ" για να στέκεστε καθιστοί στο κρεβάτι ο ένας απέναντι στον άλλο και να του/της ψηλαφίζεις το πρόσωπο υπνωτισμένα, κάτι δεν πάει καλά.
Ότι σε ανεβάζει, σε ρίχνει.
To πιο γλυκό πράγμα που θα σου πούνε ποτέ δεν σου το έχουν πει ακόμα.

Στατιστικές και πιθανότητες:

Είναι 90% βέβαιο ότι όταν είσαι 94% έτοιμος να γράψεις το δικό σου βιβλίο έχεις κατά 72% ξεπεράσει τον προσωπικό σου μύθο και ενδεχομένως η επιθυμία να λατρέψεις τον εαυτό σου πηγαινοφέροντας τον σε μέρη ξωτικά μέσα από τις σελίδες ενός βιβλίου μειώνεται κατά 43%, ενώ η ονειροπόληση που απορρέει κατά τη δραστηριότητα αυτή (το 35% του εργασιακού χρόνου σου) θα σε βάλει κατά 80% σε μπελάδες. Το ετήσιο εισόδημα σου από την πώληση του βιβλίου ενδέχεται να αυξηθεί κατά 0%.
Υπάρχει περίπτωση 0.27% να πας μόνος σου διακοπές και να πιστεύεις αυτά που θα λες μετά (ξέρεις εσύ, ότι πέρασες φανταστικά, σούπερ κτλ κτλ). Εξαίρεση στον κανόνα αποτελούν οι ακόλουθοι τόποι προορισμού: Άμστερνταμ, Άμστερνταμ και Άμστερνταμ
Έχεις 85% to get laid μέσα από chat στο ίντερνετ, ποσοστό όμως μικρότερο από την πιθανότητα να το μετανοιώσεις στη συνέχεια.

Το βασικότερο όλων.....

ΒΕ ΝICE TO YOUR MOM ....
και στους σκύλους επίσης.