Εσύ

Σου έχω πει ότι όταν πίνεις δεν θα γράφεις, όταν πίνεις και ακούς μουσική ούτε καν θα σκέφτεσαι να γράψεις, αλλά εσύ εκεί, μια έμμονη ιδέα κολλημένη σαν τον ιντιάνα τζόουνς που κρατιέται από το χείλος του πηγαδιού και πασχίζει να βγει στην επιφάνεια έτσι κι εσύ, θέλεις να βγεις έξω, θέλεις να δεις τον ουρανό, θέλεις το πρόσωπο σου να κρυώσει από τον παγωμένο βοριά και τα μάτια σου να δακρύσουν καθώς τα δέντρα και οι κάδοι των σκουπιδιών περνάνε πλάι σου, διαδέχονται παρκαρισμένα αυτοκίνητα και ανθρώπους που περιμένουν κουρασμένοι στις στάσεις των λεωφορείων και περίπτερα, σκέψεις μεταλλαγμένες από την παραμονή στην αφάνεια και σκέψεις παλιές, που ξανάρχονται τώρα, και θέλουν πάλι πάλι να σου μιλήσουν, θέλουν να σου μιλήσουν εσένα, εσένα που η φαντασία μου σε πήγε μέχρι το φεγγάρι αλλά η πραγματικότητα δε σε μετακίνησε παρά μια-δύο στάσεις του μετρό, εσένα που είμαστε συγκάτοικοι στο δυάρι που είναι το κεφάλι μου, εγώ όντως εδώ και εσύ κάπου εκεί μέσα, πανταχού παρούσα, εκεί στα ψώνια του σούπερ μάρκετ, και εκεί σε κάθε απόφαση, στις νυχτερινές βόλτες και στα νυχτερινά παραπάνω ποτά, σε κάθε τραγούδι και σε κάθε ματιά, σε κάθε χτύπημα του κινητού και σε κάθε ειδοποίηση μηνύματος, μαζί με τον πατέρα μου λέει, στο παλιό του ford escort να έρχεστε να με δείτε, αυτός να σου αφηγείται ιστορίες από τα μικράτα μου και εσύ να αναρωτιέσαι τι στο καλό ακριβώς κάνεις, τα χιλιόμετρα να μεταφράζονται στο χρόνο που απομένει, τα ονόματα που τώρα σημαίνουν κάτι αλλά σύντομα θα βυθιστούν στη λήθη, λέξεις πράγματα ονόματα τοποθεσίες και αντικείμενα, σαν μια τσαλακωμένη εφημερίδα ανάμεσα μας στον καναπέ, θέλεις να φύγουν όλα, όλα, όλα και να μείνει μόνο το γκρι πράσινο πουλόβερ σου που αγγίζει τα γυμνά πλευρά μου, η μύτη σου σαν παιδικό παιχνίδι γαργαλάει και φέρνει βόλτες στο πρόσωπο μου, τα χέρια μου συναντώνται πίσω στα πλευρά σου, τα μαλλιά σου μυρίζουν όλη τη μέρα που πέρασε, τα τσιγάρα σου στον ακάλυπτο και η χθεσινοβραδυνή φροντίδα με την κρέμα κομμωτηρίου και το θόρυβο του σεσσουάρ που πάντα κάποιος διαμαρτύρεται, το άρωμα σου, το άγχος της δουλειάς, το πιάσιμο του αυχένα στις δύσκολες στιγμές των συναντήσεων, η οσμή που παράγεται όταν τρίβεις τα χέρια σου αβέβαιη για το μέλλον, σε αυτά τα μαλλιά βυθίζομαι, κλείνω τα μάτια μου σα να μπω όλος μέσα στην ύπαρξη σου, σε αγγίζω από χιλιόμετρα μακρυά, σε ακούω, σε αισθάνομαι, τη ζέστα σου και τις κοφτές σου αναπνοές, το θρόισμα των ματιών σου και τα ντροπαλά αλλά λαίμαργα χέρια σου, τη σειρά που φόρεσες τα ρούχα σου και το αχνό τρίχωμα που με προσκαλεί σε κάθε γωνιά του κορμιού σου, η Τοσκάνη και το Αυγουστιάτικο φεγγάρι, πότε…πότε…ποτέ??